suçlama prangası ve affetmenin fonksiyonel gücü

Suçlama, bireyin kendi hayatının sorumluluğunu /responsibility/ almasını engelleyen bir lisanstır. Bobby Schuller’e göre, bir başkasını suçlamaya başladığınız gün, aslında hedeflerinizden vazgeçmeye başladığınız gündür. Suçlama duygusu, zihni geçmişe hapseder ve "Eğer o öyle yapmasaydı, ben şimdi burada olmazdım" gibi kısıtlayıcı düşünce kalıpları /limiting beliefs/ oluşturur.
Affetmek, başkasını haklı çıkarmak değil, geçmişin üzerimizdeki gücünü iptal etmektir. Valentina Moskalenko, affetmenin anne veya babanın iyiliği için değil, kişinin kendi mutluluğu için gerekli olduğunu savunur. Affedilen kişiler ve olaylar, artık bireyin kaderi üzerinde söz hakkına sahip olamazlar. Psikolojik veriler, affetme eyleminin aileden miras kalan "acı senaryolarını" /generational suffering/ durdurduğunu ve bireyin bu zincirdeki son kurban /victim/ olmasını sağladığını gösterir.