cunningham kanunu

soru sormak yerine direkt yanlışını patlat. bir köşeye “yok abi öyle değil, falanca tarihte şöyle olmuş” diye bir cümle bırak, sonra izle dalga dalga akın eden herifleri. hepsi “yanlış lan yanlış” diye üstüne çullanıyor. herkes kürsüde, herkes uzman, herkes göğsünü kabartmış ben bilirim modunda.

gerçek hayatta da keşke böyle olsa. yanlış bir laf etsem, mahalleli toplanıp oğlum sen ne diyorsun diye üstüme gelse, belki gerçekten bir şey öğrenirdik. ama yok işte, burada sadece ekranın arkasından, klavyenin başından, o tatlı düzeltiyorum keyfi. en komiği de, düzeltenlerin yarısı da yanılıyor ama kimse farkına bile varmıyor, zincir öyle devam ediyor gidiyor.

velhasıl, doğru cevap istiyorsan sorma, yanlışını koy ortaya, düzeltme şöleni kendiliğinden başlasın. hayatın en ironik hediyesi bu işte, hem bilgi ediniyorsun (tabii gelen her lafa da güvenme), hem de insan doğasının ne kadar komik olduğunu bir kez daha görmüş oluyorsun.

(bkz: trollüğün verimliliği)