pizza

temeline bakarsan italyan fukaralığından doğmuş, üzerine ne bulursan at konseptli bir hamur işidir ama kapitalizm bunu öyle bir ambalajladı ki, kutusunu açtığında kendini bir dük gibi hissedersin. o kutunun köşesinde kalan buz gibi olmuş son dilimi sabah uyanıp kahvaltıda gömmenin verdiği o ilkel hazzı dünyadaki hiçbir gurme restoran veremez. pepperoni dizersin asalet olur, ananas koyarsın savaş sebebi olur; öyle de kutuplaştırıcı bir mevzudur.

​en büyük dramı ise kenarlarıdır. o sarımsaklı soslara banıla banıla yenen kenarlar, hamur kalın geldiğinde tabağın kenarında birer mezar taşı gibi bırakılır. sipariş verdikten sonraki o 30 dakikalık bekleme süresi dünyanın en uzun zaman dilimiyken, kurye kapıyı çaldığı an eve bayram gelmiş gibi olur. bir de şu son yıllardaki fiyatlarından sonra artık "fukara yemeği" olmaktan çıkıp bildiğin yatırım enstrümanına dönüşmüştür, o da ayrı bir ekşi sözlük başlığı konusudur.