dinlerin geldiği günden beri kan dökmesi

öncelikle ben o “dinsiz gavur lan bu” diye etiketledikleri tayfadanım. fakat işin aslına inince... asıl katil biziz, insan denen hayvan. o kadim doğası. güç hırsı, kabilecilik, “benimki doğru, seninki batsın” saplantısı... dinler çıkmadan önce de aynıydık. mağara adamı komşusunun başını taşla eziyordu.

dinler ortaya çıktığında bu eğilim bazen yeni bir bayrak buldu, kimi zaman insanları bir araya getirdi, kimi zaman da bazıları tarafından çatışmaları meşrulaştırmak için kullanıldı. aynı şey bugün ideolojiler, milliyetçilik, siyasi hareketler veya başka inanç sistemleri için de geçerli. aşırıcılar her dönemde vardı, dün din adına öldürüyorlardı, bugün ideoloji adına, yarın başka bir bok adına öldürebilirler.

tüm dinsizleri ahlaksız ilan etmek ne kadar saçmaysa, bütün inananları terörist gibi göstermek de o kadar aptalca. camiye giden, kiliseye giden ya da hiçbir yerde ibadet etmeyen insanların büyük çoğunluğu kimseye zarar vermeden hayatını sürdürüyor.

asıl mesele o azınlıktaki manyaklar; o küçük ama etkili radikal kesimde ortaya çıkıyor. onlar da her yerde var. dinin içinde de varlar, ideolojilerin içinde de, siyasetin içinde de. bu yüzden bana göre temel problem din ya da dinsizlikten çok, insanın o iğrenç güç ve üstünlük arzusunu kontrol edemeyen karanlık tarafıdır.