büyüdüğünüzü anladığınız an

büyüdüğümü, geçen yaz, babamı kaybettiğimde anladım. o günden sonra hiçbir ağlayış çocuk gibi değildi. Bir daha kimse “korkma” demedi mesela ve ben o sessizlikte nasıl güçlü olunacağını öğrendim. Artık biri giderken “gitme” diyemiyorsun, çünkü biliyorsun; bazı gidişlerin dönüşü yok. Hayat, senden izin almadan eksiltmeye başlıyor ve sen, elinden hiçbir şey gelmeden seyrediyorsun. Büyümek bazen işte bu kadar sessiz, bu kadar ağır bir fiil.