maria guardiola

Gazze mektubu:

“Tanrım.

Şimdi gerçekten sırtımızı yaslanıp televizyonda soykırımı mı izleyeceğiz? Yıllar sonra, tarih kitaplarında okurken, ‘bu nasıl oldu’ mu diyeceğiz?

ilk defa, tarihsel olarak nasıl kitlesel vahşetlerin defalarca, defalarca gerçekleşebildiğini gerçekten anlıyorum. Asla öğrenmiyoruz.
Bu deliliğe karşı birileri nihayet dur demeden önce kaç kişi ölmeli? 10 bin mi? 100 bin mi? Bir milyon mu? Daha fazla mı? Ne zaman yeterince Filistinlinin öldüğüne ikna olacağız?

Çoğumuzun konuşmaktan korktuğunu biliyorum. Yanlış bir şey söylemekten korktuğumuzu anlıyorum. Ama sessizce oturup korkudan konuşmadığım gerçeğiyle yaşamak istemiyorum. israil hükümetinin yaptıklarını kınayabiliriz. Aynı zamanda Yahudi toplumuna düşmanlık uyandırmadan Filistinlilerin hayatının değerli olduğunu söyleyebiliriz.

israil-Filistin çatışması tarihsel olarak karmaşık bir sorun. Şu anda tanık olduğumuz şey oldukça basit: işgal ve baskı altındaki bir halk, Batı dünyasının tam desteklediği nükleer bir devlet tarafından yok ediliyor. Bu hiçbir zaman eşit bir mücadele olmadı ve şu anda yaşadığımız şey, hayatımda gördüğüm en büyük katliam.

En geniş noktası 25 mil uzunluğunda ve 7,5 mil genişliğinde bir toprak parçasına sadece 6 günde 6.000 bomba atıldı. Bütün mahalleler yerle bir edildi. Aileler silindi. Hastaneler yaralıların ağırlığı altında çöktü. 2 milyonluk bir nüfusun içinde - bunların yarısı çocuk - %70'i mülteci oldu. Şimdi, 1 milyon kişinin zorla göç ettirilmesi söz konusu. Zorla göç veya ölüm seçeneği, etnik temizliktir. Bu vahşet artık bir soykırım olarak kabul edilmelidir.

Barış için dua ediyoruz, gibi basit ifadelerin ötesine geçmemiz gerekiyor. Instagram gibi platformlarda paylaşılan ifadeler, sadece göstermelik aktivizmin bir parçası gibi görünüyor. Eğer şu anda bir platformunuz varsa, lütfen bunu kullanın. Konuşun. Çünkü dünya, bu korkunç trajediye doğru yürümekten çekinmiyor, hatta bunu engellemek için hiçbir çaba harcamıyor.”