manisalı

çok çok değişik algılara sahip farklı insanlardır. şu zamana kadar karşıma çıkan manisalıların hemen hemen hepsi çok ilginç insanlardı. kıraathane diye tabir edilen yerde maç izleniyor mesela. bunlar çekirdeği çok severler. çekirdekler çitleniyor ama kabuklar yerlere atılıyor. hatta kaldırıma atılıyor. 150 kişinin hepsinin aynı anda çekirdek çitlediğini ve kabuklarını hunharca yere attığını düşünün. kaldırımda bir anda kabuk dağları oluştu. yanımdaki arkadaşa bunun nedenini sorduğumda burada böyle olduğunu, kıraathanecinin temizlediğini ve kimsenin bunu garipsemediğini söyledi. bir de saat kavramı pek yok. gece sokakta gürültü yapan,bağıran çağıran pek çok insana da şahit oldum. gece 12 de balkondan halı çırpana bile şahit oldum. daha bunun gibi bir sürü gariplikleri mevcut. kimseye garip gelmemesi de ilginç. kanıksamışlar artık sanırım.bir de ilginçtir ki bir sokaklarda 5-6 tane kıraathane yanyana ve hepsi dolu oluyor genelde. bayanlar rahat geçemiyor, bakıyorlar. baya ilginç bir şehir. şehir değil de daha çok kasaba-köy gibi bir oluşum. manisalıların dünyası telefoncular- kuyumcular ile dolu "çarşı" diye tabir ettikleri 500 metre uzunluğundaki sokakta gidip gelmekten ibarettir. izmir'e bile çok fazla gidip gelmezler. izmir'i çok sevmezler. bu insanlarla sohbet etmeye, anlamaya falan çalışmayın. bir manisalı için zaman-mekan mevhumu yoktur. o her saatte her yerde herşeyi yapabilir.