twitter

kullanmıyorum, bi hesabım yok, hiç de olmadı. sadece verilen linklere tıklayınca çıkan komikli ana sayfa floodu gibi bölüm oluyor, en beğenilen, komik tweetler falan. arada onları okuyorum, baya komik geliyo, gülüyorum, "tıs tıs tıs ne adamsınız yav" diye düşüne düşüne okuyorum. tıs tıs tıs gülme efektini dahi düşünerek, idea olarak yapıyorum ama, öyle ağzından bi ses çıkmıyo. olayı karşılama biçimim olarak beynimde yaşıyorum. sanıyorum somut gerçeklikle bağım uzun süredir koptu, herşeyin ardındaki soyutlukla, soyutlamayla ilgileniyorum. somut skimde değil afedersin.

neyse floodlara gülerken şeyi fark ediyorum, her ne kadar böyle aman aman sosyalleşme falan delisi bi insan değilsem de ben hala bazı şeyleri birebir insanlardan, kendilerinden almayı tercih ediyorum. yani o floodda çıkan şakaları sevdiğim için onları yapan arkadaşlara ihtiyaç duyuyorum, ıkınıp sıkınıp arayıp tarayıp ona uygun arkadaşı falan buluyorum, o şakalara benzer durumsallar içine kendimi ne yapıp edip sokuyorum ama bi şekilde o anla bi bağım olsun istiyorum.

ama çoğu insan böyle değil mesela. bi tane o tweetlerine güldüğü adamlarla, kadınlarla benzer bi arkadaşı, tanıdığı olsun, oradaki gibi şeyler başına gelsin, yaptığı muhabbetlerde o tweetlerdeki absürd tını yakalansın vesaire diye bi çabası yok.giriyo, tweetleri okuyo, gülüyo, kapatıyo ve hayatını birebir olduğu gibi sürdürmeye devam ediyor. o mizahı günlük hayatında da üretmek, tüketmek gibi bi gayesi olmuyo.

bu yani. bağlamayadım da. sik gibi bitti entry ama hakkaten şuan bunun üzerine bi kelime edesim kalmadı. yakşamlar.