intihar etmek

hakkında çok düşünmenin de tamamen kayıtsız kalmanın da sağlıksız olduğunu düşündüğüm eylem.

bana kalırsa herkes belli bir sıklıkta intihar kavramını (intihar etmeyi değil) düşünüp kendi hayatını o keskin terazide tartmalı. bu, uğruna yaşamaya değer bulduğu şeyleri fark etmesini kolaylaştıracağı gibi uğraşmaktan yorulduğu ve uzaklaşmak istediği faktörleri de gösterecektir.

dahası, çabalarının anlamını sorgulamak, kendi tecrübelerime göre, insanı özgürleştiren bir şey. girdiğiniz bir yola "o yola girilmesi gerektiği" için mi girdiniz? durum buysa o gerekliliği kim yarattı? kimin için yürüyorsunuz o yolda? insan ancak bir adım geri çekilip düşününce anlıyor bazı durumlarda akıntıya kapılıp gittiğini, çektiği bazı sıkıntılara aslında tahammül etmek zorunda olmadığını.

ne var ki bu sorgulamayı çok sık yapmak, her eyleme uygulamak da doğru değil zira yeterince vakit ayrıldığında her eylemin anlamsız ve beyhude bir çaba gerektirdiğinin iddia edilebileceğine, haliyle de insan hayatının bütünüyle anlamsız olduğu sonucuna varılabileceğine inanıyorum. bu noktada bir sonraki adım milyarlarca insanın toplu intihar etmesi olurdu tabii, ki bu da pek tasvip edilebilecek bir şey değil.*