içinden geleni söyle

Hayatıma girip kendine alıştırıp her anımda var olup daha sonra hiçbir şey olmamış gibi çekip gidemezsin. Gidiyor musun? Bir daha dönemezsin çünkü arkanda bıraktığın şey tam anlamıyla bir enkazdı ve ben onu toparlayana kadar yerlerde süründüm. Hem devam etmeye çalışıp hem düştüm defalarca. Çalışırken şiş gözlerle okula gittim, öğrencilerimi geç öğretmenlerin o bakışları ve birbirlerine fısfıs konuşması o kadar çirkindi ki aşamadım “artık buradan dönmez açık mert korkusuz, bırak” dedim istifa ettim. Aylar geçti aylar! şimdi yüzüm tam tekrar gülmeye başlarken bu dönüşün sebebi ne? Bu acımasızlık değil mi ya? Ağzımı aramak neden? Sevgim bitmedi her yerde seni görüyorum demekle oluyor mu öyle?

madem bu kadar basit, benim seni arayıp bulamadığım o anların ne önemi kaldı allah aşkına? sabaha kadar yorganı ısırdığım, ağlamaktan içimin çıktığı o günlerin ne anlamı kaldı? bu saatten sonra sana dönersem kendime saygımı kaybederim ben. senin git gelli ruh halinden o kadar yoruldum ki. Bıktım.