ahlat ağacı

galiba en çok etkilendiğim nuri bilge ceylan filmi. nuri bilge ceylan ın en çok diyalog içeren filmi. film yazar olmak isteyen sinan etrafında yasananlari anlatıyor. bir otobiyografi filmi tarzında daha çok. nuri bilge ceylan dan bahsettiğime göre sanıyorum ki oyunculuklarin dogalligindan, hikayenin gercekciliginden, filmin sanatından bahsetmeme gerek yok. hepsi fazlasıyla yerinde. beni bu kadar etkileyen bu filmin cannesde herhangi bir ödül alamamasina gercekten aklım ermiyor. neticede film festivalde gosterime girip izlendikten sonra 15 dk boyunca ayakta alkislaniyor, ki bu cannes festivalinde eşine az rastlanır bir olay. sinan'ın babasıyla olan ilişkisi gerçekten derin mesajlar içeriyor. yazar süleyman ile sinan'ın tartışması sinan'ın dusuncelerini daha iyi anlamamamiza olanak sağlıyor(buraya ayrı bir parantez acmak isterim. hatırlarsanız sinan süleyman'a bir kişi için çok önemli olan bir şeyi cok iyi başka bir amaç uğruna sahibi izin vermese de feda eder misiniz gibi bir soru sormuştu. yazarsa birkaç şey dedikten sonra şu çok etkilendiğim cümleyi demişti: "vicdaninla halledebiliyorsan her şey mübahtır". filmin sonuna doğru da sinan babasının çok sevdiği köpeği kendi emelleri uğruna satmıştı...).hele o imamlarla olan uzun diyaloglu sahne belki de film boyunca en etkilendiğim sahne(burda da bir parantez açıp sinan'ın özgür irade sahibi olmakla ilgili söylediği cümleyi buraya yazmak istiyorum: "herkesin harcı değil özgür irade. o yüzden o cesareti gosteremeyenler var olmayı değil kul olmayı secmiyorlar mı?") islamin anadolu insanindaki 2 farklı bakış açısını çok güzel bir şekilde betimliyor. bu filmden sonra artık kesin bir şekilde anladım ki nuri bilge ceylan filmlerinde alışık olduğumuz süper kahramanımsı iyilik meleğimsi kahramanlara hiçbir zaman yer verilmiyor. belki de bu yüzden diğer yönetmenlerin ulaşamadığı bir doğallıkta eser çıkarıyor. her insanın zaaflarinin da iyiliklerinin de kotuluklerinin de olduğunu gerçekçi bir şekilde gözler önüne seriyor. filmin sonunda iki farklı son görüyoruz. birincisinde kaderine razı olmayıp sinan kendini asıyor. ikincisinde ise sinan babasıyla olan mücadelesini sonlandırıp eline kazma küreği alarak babasının kaderini yaşamaya başlıyor. ortak olan sey ise bu iki sahnenin de sinan'ın ruhunun ölümünü temsil etmesi.....

yazımı idris in şu cumleleriyle bitirmek istiyorum: "var mi öyle pat diye hayale ulaşmak. neler yaşadım, ne insanlar tanıdım... çoğunu unutmuş olsam da unutmusun bile bir cazibesi var bence. insan biraz da zamanın içinde süzülmeli. iyi ve kötü anıları birbirine karışıp belirsizlesmeli ve silinip gitmeli!...''