yetersiz ebeveynler

son yirmi yıldır anne-baba görevleri değişmekte olsa da, ebeveynlerin hala geçerli olan beş ana görevi vardır :

1. anne-babalar çocuklarının fiziksel ihtiyaçlarını karşılamalılar.
2. çocuklarını fiziksel zarara karşı korumalılar.
3. çocuklarını duygusal zararlara karşı korumalılar.
4. ihtiyaçları olan sevgi, ilgi ve şefkati çocuklarına sağlamalılar.
5. çocuklarına ahlaki değerler edinmeleri konusunda yol göstermeliler.

yetersiz ebeveynler, ilk maddeyi dahi yerine getiremezler, genelde kendileri duygusal açıdan çökmüş bir haldedirler ve çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayamadıkları gibi, onların bakımına ve desteğine ihtiyaç duyarlar. bir ebeveyn, çocuğunun üzerine anne-babalık görevini yüklerse aile dinamiği zarar görür , roller belirsizleşir. Bu noktada çocuğun örnek alacağı, taklit edebileceği kimse kalmaz ve çocuğun kimliği, tabiri caizse şaşkınlık dolu bir akıntıya sürüklenip gider.

bir yetişkin gibi davranması beklenen 'çocuk' , kendisine yüklenen görevi tam anlamıyla başaramayacağı için bu başarısızlık hissini yetişkin yaşamında da taşır ve kendisini daima yetersiz, suçlu hissederken aynı zamanda aşırı bir sorumluluk alma ihtiyacı da hisseder. her şeyin sorumluluğunu almak isteyen yetişkin, elbette bunlara yetişmekte yetersiz kalacak, sonrasında sorumluluk yükünü iki katına çıkaracak ve bununla da baş edemeyince çocukluğundan kalan başarısızlık hissi pekişecek ve yaşam enerjisini yavaş yavaş tüketecektir. tüm bunların yanında, sevgiden yoksun büyüyen çocuk, duygularını ifade etmekte güçlük çekecek, istediği zaman bile kalbini açamayacaktır.

bu örnek bir işkolik modelini temsil ederken, bir de kurtarıcılar mevcuttur. bu kişiler, duygusal olarak bağımlı olup herkesin yardımına koşar, etraflarındaki insanların tabiri caizse arkasını toplamaya çalışırlar. problemli erkeklere doğru çekim hisseden kadınları buna örnek gösterebiliriz.

tüm enerjilerini kendi fiziksel varoluşları için harcayan anne-babalar, aslında çocuklarına şu mesajı verir : '' duygularının hiçbir önemi yok. önemli olan sadece benim varlığım. '' böylece çocuklar kendilerini yavaş yavaş görünmez hissetmeye başlar. yetersiz anne-babaları diğer toksik ebeveynlerden ayıran budur, diğer alt gruplarda çocuklar ebeveynlerinin yaptığı şeylerden zarar görürken, burada anne-babalarının yapmadıklarından zarar görmüşlerdir ve çocuk bir yetişkin olduğunda, hayatındaki problemlerle anne-babasının davranışları arasındaki ilişkiyi göremez ve var olan bağlantıyı inkar eder.

kitapta yer alan bir vaka olan, 34 yaşındaki Les' in sözleri bu anne-babaların yarattığı yıkımı tanımlar nitelikte :

''kendime acımaya vaktim olmadı. yapılacak çok iş vardı. ''

çocukluğunuzu yaşayamadan üzerinize birçok sorumluluk yüklendiğini itiraf edin. bu sorumlulukların ağırlığı altında hayat enerjinizin haksız yere azaldığını kabul edin. yaşam gücünüzü şimdiye dek toksik anne-babalarınız için harcadınız, artık bu güçten yararlanma sırası sizde.