dava

bir kafka romanı.

öncelikle kafka'nın eserlerindeki "varoluş korkusu" kavramına aşina değilseniz romanın size sıkıcı geleceğini söyleyebilirim. ki kafka kendini "korku" üzerinden ifade eden bir yazar ve eserlerinde de bu duyguya oldukça ağırlık verir, dava'da olduğu gibi.

kitapta nedenini bilmediğimiz bir davada yargılanan joseph k.'nın yaşadığı varoluş korkusuna tanık oluyoruz aslında. çabalarına, hırsına, kararsızlığına, yasaya inanmamasına rağmen davayı kazanmak istemesine.

soyut bir kitap olduğu için herkesin yorumu farklı olacaktır. benim yorumum ise herkesin kendi hapishanesinde yaşadığı ve davanın da vicdanımız olduğu yönünde. çünkü bu davada gerçek aklanma yok, tıpkı vicdanlarımızda olduğu gibi. ve biz ömür boyu yargılanıyoruz/yargılıyoruz kendimizi, davanın yani ömrümüzün sonunu bildiğimiz halde.

aslında bu giriyi yazarken bile kafam karışık ve cümleleri toparlayamıyorum. çünkü kitap öyle bir kitap. ben kendi davamız olarak değerlendirdim ancak bir başka yazar bu kitap üzerinden günümüz adalet sistemini eleştirirse, ona da sonuna kadar katılırım.

kitaptan sevdiğim bir söz ile bitireyim:
"zan altındaki insanların bir şeyler peşinde koşması tembellik etmesinden daha hayırlıdır çünkü tembellik eden kişi farkında bile olmadan kendini terazinin kefesinde günahlarıyla tartılırken bulabilir"