saipsiz

bir insandır her şeyden önce
üşür balkon kapısından sızan soğukla
kafasında ağır aksak bir şeyler
bir masal anlatır, kendi usuna

alnından inen sinüzit ağrısı
kemirir çirkin şakaklarını
aniden çıkıp dolaşır bazı
istanbul'un arsız sokaklarını

her daim vardır aklında bir şarkı
kah sessiz söyler, kah bağır çağır
öteki insanlardan yok bir farkı
kah kuş gibidir, kah taştan ağır

bir anlam veremez kendine
acep deli midir nedir?
bazen bir şark şimendiferine
kaçıp binmek niyetindedir

yalnızlık yatagında sevgilidir
tek gerçeği bu şüphesiz
hüzünle yakından ilgilidir
işte budur saipsiz...