türk insanındaki apartman fetişi

anlamlandırabildiğim fetiştir.

en temel sebebi şehre yeni gelen köylü veya yıllardır şehirde yaşayan yoksul kişinin bu hareketle statü atlayacağı, apartman dairesinde oturduğunda muteber kimse sayılacağı düşüncesidir. yıllarını temiz tutmadığı kerpiç evinde çürüten köylümüz bu taşınmayla bir level üste çıkacağını sanır. o yıkık evi sadece lüks hayata ulaşmadaki barınağıdır. uzun zamandır şehirde yaşayıp para denkleştirmeye çalışan ailenin de yeğane yaşama amacı bir daire sahibi olmaktır, çünkü bu yaşam standardına o da erişmelidir. apartman kişisi her gün altın varaklı seccadede namaz kılmakta kimisi de votka vişnesini buzlu tercih etmektedir.

köy insanına göre köylü aşağılık, şehire göçmesi için çaba sarf etmesi gereken varlıktır; güya apartmanda yaşayan şehirli yüksek şahsiyet ve kolaylıklar içindeki apartman insanıdır. üst üste yığılmış kutularda yaşamak, üçüncü katta oturmak hele asansör kullanmak çok havalıdır. apartmanı modernleşmenin bir unsuru olarak görür, maddi durumu bir apartman dairesi almaya yetecek hiçbir köylü gidip müstakil evi seçmez, aptal değildir sonuçta hemşerim! o hayalindeki eve kavuştuğunda son parasını harcamış, kredi batağına düşmüş olsa da havasından geçilmez, ne büyük iştir bu.

onun için betonla kaplanmış yeryüzü, asfaltda kayan ama asla sahip olamayacağı aşırı lüks arabalar da övünç kaynağıdır, milyonlar harcanıp iktidar odaklarına tahsis edilen uçaklarla da ayrı gurur duyar. böbürlenmeyi sever o. selam ona!