yalnızlık

yalnızlığın zıt anlamlısı kalabalıkmış. nasıl yani ben yalnız değilken kalabalık mı oluyorum? yanımda beni anlayan bir insan olsa ben kalabalık mıyım yani. kalabalık hoş bir kelime değil bence yalnızlık da hoş değil. bazen merak ediyorum, insanlar nasıl mutlu olabiliyor bu dünyada diye düşünüyorum. kalabalıklar nasıl büyük kahkahalarla gülebiliyor. ben o büyük kahkahaları atmayalı içimden gelerek gülmeyeli çok uzun zaman oluyor. nedir bu kalabalık nasıl bu kalabalığın içinde kendime yer edinemiyorum. neden her şey yüzeysel kalıyor. sevgiler, dostluklar nasıl bu kadar yüzeysel. neden insanlar sevgi konusunda cimriler. gurur denen şey neden var? nasıl bu kadar riyakar ve yalancı olabiliyorlar. kimseyi tanımak istemeyerek kendi ellerimle mi oluşturdum bu yalnızlığı? yoksa insanlar böyle olduğu için mi ben öyle istedim. zihnimin o parmaklıklarından neden çıkamıyorum. neden bütün emeklerim ve beklentilerim beni mutluluğa ulaştırmıyor? insanlar bu kadar karaktersiz olmak zorunda mı dedikçe yavaş yavaş onlara benziyorum. mutlu olmak karaktersiz vurdumduymaz olmayı gerektiriyor galiba. yalnızlığa çare bulmak da sanırım buradan geçiyor.