artık iyilik yapmamaya karar verilen an

23 yaşımdayken Altadılma, iyi niyetin istismarı gibi kompleks ve uzun süreli olgulardan sonra, şahsi karakter sorgulaması yaparken, tuz biber olacak şekilde yaşanılan bir olay neticesinde vuku bulan andır.

Benim artık sebepsiz iyilik yapmamaya karar verdiğim an şöyle gerçekleşmiştir.

3 yıl önce Ankara ego 286 Ovacık - Kızılay otobüsüne Ovacık yönünden bindim. Benden hemen önce binen yaşlı çiftin yaşlı kartı yok. Şoför diyor ki "o kart yoksa ben sizi almam kart bastırın birine." Ben de yaşlı insanları uğraştırmamak adına şoföre "tamam ben basıyorum onlar için şoför bey" dedim. Otobüs boş zaten. neyse bunlar geçti götünü döndü oturdu. Ben de yanlarından geçip 2 3 koltuk arkaya oturdum. Ulan yüzlerinde Ne bir utanma, ne bir mahcubiyet emaresi var. insan bi döner sağol evladım der, onu da demezse bi başını sallar, gülümser, kaş göz yapar ne bilim el hareketiyle minnetini gösterir en azından. Ama yok sanki benden alacaklarını tahsil etmişler gibi duyarsız. "Amaan bi enayi götürüyor bizi işte genç değil mi yapacak tabi" dercesine hakaretvari bir tavır algıladım. Bundan sonraki dönemlerde kibarlık ve nezaketimi bozmamak kaydıyla, kendi adıma, yakınlarım hariç kimseye sebepsiz yere bir iyilikte bulunmadım.