biz çocukken

Hakkında birşeyler karalamadığımı anımsadığım, tarkan’ın 10 albümünün zannımca en iyi parçası.

Tarkan’ın bir kitle tarafından karma albümünden sonra geriye gittiği iddia edilir, diğer bir kitle de, “ilk dinlediğinde beğenmezsin, sonra güzelleşir.” Diye iddia eder. Ama, sanki bu şarkı hepsinden farklı. Dokunuşları, melodisi, sonlara doğru uzanan ud’u, hele hele sözleri; hatırlattıkları ile bambaşka bir çalışma. ilk dinlediğimde, “acaba 90’larda çocuktukta ondan mı böyle içimize işledi bu şarkı, atari oynadığımız günleri hatırladık, akşam ezanı ile eve girer, sevdiğimiz kıza açılamazdık, ya da yanağından öpmek bile, duyguların patlaması gibi gelirdi?” Diye düşündüm, ama 20 sene önce de çıksaydı bu şarkı yine aynı duyguları hissederdim muhtemelen. iyi ki yapmış böyle bir parça!