cici

kendimi bildim bileli bayramlarımızın değişmez çikolatası idi cici. hastasıydım evet, itiraf ediyorum. zorla aldırırdım anneanneme.
sonra sonra bulunmaz oldu piyasada. ben de bıraktım bayramlarda şeker çikolata yemeyi, ciddiyim. öğrendik ki ekonomik kriz neticesinde kapanmış bu firma.
fasonlarını üretmişler ardından. nerede tabii o kesik piramid tasarımlı, sert dış çikolatanın içindeki, daha açık renkli yumuşak kıvam!
şimdilerde ece ile avunuyorum ama yerini tutmuyor cici'nin. ben onun, şeffaf jelatine basılmış isminin içteki altın renkli bir başka kağıtta parladığı ambalajını bile özlüyorum çünkü.

bütün bu yazdıklarım bir çikolata için. ama asıl nokta şu sanırım: zamanı gelecek, alıştığımız şeyler birer birer bulunmaz olacaklar. cici, bu durumun benim hayatımdaki ilk örneği. ilk sevgilimdi o ve şimdi yok. yerini dolduramıyorum. mesele kakaosu değil anlayacağınız.
gün gelecek, ağacından yemezsem yiyemediğim inciri ve dutu da anacağım böyle. çünkü biliyorum ki başıboş ağaçları kesilecek birer birer. ve ben marketten alamayacağım bu canım meyveleri. ben onları hep dalından yedim çünkü. sonra sıra insanlara gelecek...

insan kendini alıştırmamalı bir şeye. alıştırmayın benim gibi.