büyüdükçe özlenen şeyler

Oturduğumuz semtin bulunduğu cadde asfalt değildi, her yer topraktı. bir gün asfalt yapıldı. Dediler; " burdan artık arabalar geçecek."
Eskiden de geçerdi ama saatte 1/2 tane. O gün boyunca asfaltın nasıl yapıldığını merakla izledik kardeşimle. Caddenin karşısında da kuzenlerim. Derken bitti, adamlar gitti. Öyle sevindik ki, kardeşimle caddeye baktık araba geliyor mu diye. Sonra karşıya kuzenlerimin yanına koştuk, sarıldık, nasıl mutluyuz ilk defa caddenin karşısına geçtik diye. Nerden bilirdik bizi ilk o caddenin ayıracağını, aramıza mesafeyi ilk o caddenin koyacağını. Şimdi o cadde istanbul' un en işlek caddelerinden biri.
O zamanlar az insan vardı ama çokça huzur ve güven vardı. Her yer topraktı. Az yağmur yağsa üstümüz başımız çamur olurdu. Musluktan su akmazdı. Evlerde musluk bile yoktu. Tanker gelir suyu öyle alırdık. Zorluk vardı ama mutluluk daha fazla ve değerliydi.
Özledim; toprak olan caddeyi, çamurla oynamayı, insanların az ama sevgi dolu oluşlarını ve dahalarını...