günün şiiri

"ben sana mecburum bilemezsin,
adını mıh gibi aklımda tutuyorum,
büyüdükçe büyüyor gözlerin,
ben sana mecburum bilemezsin,
içimi seninle ısıtıyorum.

ağaçlar sonbahara hazırlanıyor,
bu şehir o eski istanbul mudur?
karanlıkta bulutlar parçalanıyor,
sokak lambaları birden yanıyor,
kaldırımlarda yağmur kokusu,
ben sana mecburum, sen yoksun!

sevmek kimi zaman rezilce korkudur,
insan bir akşam üstü ansızın yorulur,
tutsak ustura ağzında yaşamaktan,
kimi zaman ellerini kırar tutkusu,
birkaç hayat çıkarır yaşamasından,
hangi kapıyı çalsa kimi zaman,
arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu.

fatihte yoksul bir gramafon çalıyor,
eski zamanlarda bir cuma çalıyor,
durup köşe başında deliksiz dinlesem,
sana kullanılmamış bir gök getirsem,
haftalar ellerimde ufalanıyor,
ne yapsam ne tutsam nereye gitsem,
ben sana mecburum, sen yoksun!

belki haziranda mavi benekli çocuksun,
ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor,
bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden,
belki yeşilköy'de uçağa biniyorsun,
bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor,
belki körsün kırılmışsın telâş içindesin,
kötü rüzgâr saçlarını götürüyor.

ne vakit bir yaşamak düşünsem,
bu kurtlar sofrasında belki zor,
ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden,
ne vakit bir yaşamak düşünsem,
sus deyip adınla başlıyorum,
içim sıra kımıldıyor gizli denizlerin,
hayır başka türlü olmayacak,
ben sana mecburum bilemezsin."

Atilla ilhan