17 ağustos 1999

Bugün 18.yılı. 18 koca yıl geçmiş. O zamanlar 6 yaşındaydım. Ağır bir hastalık geçiriyorum. Sürekli olarak nefesimin kesildiği nöbetlerim var. O sıralar oksijen de alayım diye annemle birlikte köye gitmiştik , Karadeniz'in bir dağ köyü. Yani depremi bizzat yaşamadım. O geceye dair birkaç anı var kafamda ama . Çünkü gece yine krize girmiştim tam depremin olduğu vakitler ve beni apar topar hastaneye acile götürmüşlerdi. Yediğim ilaçların da etkisiyle yatıyordum. Dayımın ve annemin konuşmalarını hatırlıyorum. Elektrikler yoktu kimseye telefonla ulaşılamıyordu deprem olduğu söyleniyordu . teyzemler Sakarya'da .. kimseden haber Yok. Sabaha karşı idi sanırım (zaten bir gram uyumamıştım, uyuduğumu zannediyorlardı) tv açıldı . Manzara korkunç . Sakarya'da bir cami vardı o yıkılmış, teyzemlere yakın. inanamadım gözlerime Sakarya'da girişteki o devasa otelin sadece tabelası görünüyor her şey toprağa batmış. Dayım anneme döndü sanırım gittiler abla dedi. O sahneyi hiç unutamam. iki ya da üç gün sonra haber alabildik. Kimse ölmemişti. Teyzemler bina dışında mahallede ayakta kalan bir tek bina yoktu . Biraz zaman sonra yanlarına gittiğimizi hatırlıyorum. Birlikte oyun oynadığım arkadaşlarım Yoktu artık. Yollar yarılmış, mahalle yıkılmamış da toprağa gömülmüş gibi. insanlar çıldırmış, çığlıklar, toz toprak... kan kokusu. 1999 Ağustos 17 benim için Budur..