yalnızlık

işte benim uzmanlık alanım. uzun zamandır yalnızım sebebi insanları tanıyıp onlardan nefret etmem. bir süre öncesine kadar insanlar benimle ilişkisini kesmesin diye hatalarını görmezden gelip adeta köpekleri oluyordum. şimdi ise ilk hatalarında basıyorum tekmeyi çünkü kendimi biliyorum nasıl birisiyim neyi hak ediyorum biliyorum bakıyorum karsıdan bunu anlayan yok bakıyorum hataları var veriyorum yolu gidiyor. yalnızlık artık çok alıştıgım bir şey oldu. bazen gerçekten sevgilim olsa ne olur diye korkmuyor değilim. çünkü çok rahat oluyorsun ya gez dolaş falan yani kimse karışmıyor. trip çekmiyorsun sürekli seni sıkıştıran birisi yok. birde şu konu var artık bir yerden sonra harbi bıkıyorsun. hayat zor geliyor. kendine göre birisine ihtiyaç duruyorsun. sonra bakıyorsun etrafına sonra caddede gezerken insanları inceliyorsun hiç umudun kalmayıp yalnızlıga devam ediyorsun. insanlardan artık umudum kalmadı. hepsinden nefret edip tiksiniyorum. bu gidişle zaten en erken 30 yaşımda falan evlenirim.