insanlara tahammül edemez hale gelmek

artık ciddi anlamda canıma tak eden durum. ne annem ne babam ne kardeşlerim ne akrabalarım ve arkadaşlarım. iyi amaçlarla söyledikleri şeyler bile beyin hücrelerimi sikiyorlarmış hissiyatı yaratıyor. neden böyle oldu bilmiyorum.

annemin 4 senedir ısrarla her sabah gel kahvaltını et demesinden bıktım. kahvaltı etmeden evden çıkan biriyim her zaman.

arkadaşlarımın aptalca espriler yapmasından, gerizekalı oluşlarından bıktım.

akrabalarımın niye ziyarete gelmiyorsun demelerinden bıktım. çünkü hiçbirinizi sevmiyorum. ama bunu yüzlerine de söyleyemiyorum.

tanımadığım insanların saçma salak hareketlerinden bıktım.

kız düşürmek şekilden şekile giren erkeklerden bıktım.

kısacası her bi boktan bıktım. tahammülüm kalmadı artık dayanılacak gibi değil.

bi çıkış yolu lütfen.