bugün
- 17 kasım sözcü tv'ye kayyum atanması27
- tuncer bakırhan'ın öcalan açıklaması7
- elimizde kalan tek nick teknik9
- azerbaycan'da din görevlilerine memurluk yasağı13
- istanbul da yapılabilecek aktiviteler5
- ev genci17
- ak parti'nin yuzde otuz ile iktidarda kalmasi7
- istanbul5
- hayata karşı salmak4
- selam verdiğinizde kimsenin selamınızı almadığı an8
- günün sözü3
- kadınların askerlik yapmamasının nedenleri5
- yeni açılacak bara alternatif isimler8
- yazarların ileride yapmak istediği ev15
- muşlettin emmi'nin hakkın rahmetine kavuşması18
- yabancı kadınla evlenmek7
- askerde sabah 5'te sakal kesmek6
- unutulmayan üniversite anıları8
- kozmetikcim com4
- türkiye milli futbol takımı2
- ölüm haberi alınca buğulanan hayat görüşü2
- üniversiteye başlayacak kızlara tavsiyeler9
- 16 kasım 2026 almanya hollanda maçı4
- hgs skandalı6
- dindeki kader kavramının tam olarak açıklanamaması13
- kale3112'yi evlendirmek11
- gelin ve damadın yüzlerini gerdek gecesi görmesi9
- ak troller8
- saraca ö yıldırım9
- arda güler12
- arkadaşlar nasılsınız5
- güne başlarken6
- endüstri 4.02
- 16 kasım 2026 yunanistan sırbistan maçı3
- chatgpt plus2
- zil çalınca susmanın öğretilmesi3
- arif sağ ve oğlunun kılıçdaroğlu nu düşkün ilanı4
- özgür özel'in yapması gerekenler2
- günün twiti3
- ispanyol kadınla evlenmek2
- claudian clouds14
- merakın yaşla birlikte körelmesi5
- gratis'e giden erkek görünce yerin dibine girmek12
- motorsikletçi yavşaklığı23
- enayimiknatisii17
- felsefe dersinin gereksizliği7
- 1994 yılına damga vuran şarkı7
- akpde temizlik haftası14
- navaron'un topları3
- türkiye'nin uluslar a ligi'ni puansız tamamlaması13
parkların vazgeçilmez ve nostaljik oyun aletiydi.
eskiden şatafatlı mekanlar değildi parklar. birbirinden güzel tasarımlara sahip plastik tahterevalliler (değil! dattirivalli o!) ya da güvenli bir zemin üzerine kurulmuş uçak şeklindeki kırmızı salıncaklar yoktu.
bildiğiniz sac metalden yapılmış ve yine metal borularla birbirine bağlanmış paslı kaydıraklar, zincirini her an koparıp sizi atmosfere yollamak için tetikte bekleyen salıncaklar, yere vurduğunuzda o zavallı kıçınızı tabiri caizse "darmadağın eden" tahterevalliler vardı.
bir de park ahalisi vardı. genelde sabit kimselerden oluşurdu. zaman zaman dışarıdan gelen yabancı ailelerin çocukları da katılırdı gruba. insanlarla tanışma gereği duymaksızın "hadi gel kaydırak yapalım" diyebildiğimiz masumane zamanlardı tabi onlar.
kaydırağa koşarak tırmanabilmek bizim için k2'nin zirvesine çıkmak gibiydi.
pek azımız yapabilirdi tabi. kafa üstü kuma çakılanlar, dizleri paslı metal tarafından biçilenler, kıçını yaz ortası sıcağıyla kavrulmuş kaydırcak sacına sürtüp kızartanlar..
ama kahraman olurduk bunu başaran. ilah olurdu, idol olurdu. çocuklar gözünüzün yağını yemek için sıraya girerdi, parmakla gösterilen süperstar olurdunuz; hata zemine çakılıp kırılmış kıçını imzalatmak isteyen bile çıkardı (yok daha neler.)
"hoş zamanlardı bunlar" diyeceğim. yok yahu değildi. annem giydirirdi beni. örme bir etek ve örme bir hırka, ayağıma 36 numara tuvalet terliği; saçlar bildiğiniz kezban örgüsü..
bir de yaramaz bir çocuksanız ve parka birkaç metre uzaklıktaki bir evde oturuyorsanız en büyük hobilerinizden biri "salıncakta kafa yarmak" olurdu. şahsım yarmıştı da zatn, böyle dünyanız kararıyor; gözünüz yaşarıyor, gökyüzünü görüyorsunuz falan..
allah vermesin gerçekten denilesidir. mahallenin yaramazı sizi tahterevalli'nin tepesine hapsetse o bile daha makul.
(bkz: kaydırağa koşarak çıkabilenler)
eskiden şatafatlı mekanlar değildi parklar. birbirinden güzel tasarımlara sahip plastik tahterevalliler (değil! dattirivalli o!) ya da güvenli bir zemin üzerine kurulmuş uçak şeklindeki kırmızı salıncaklar yoktu.
bildiğiniz sac metalden yapılmış ve yine metal borularla birbirine bağlanmış paslı kaydıraklar, zincirini her an koparıp sizi atmosfere yollamak için tetikte bekleyen salıncaklar, yere vurduğunuzda o zavallı kıçınızı tabiri caizse "darmadağın eden" tahterevalliler vardı.
bir de park ahalisi vardı. genelde sabit kimselerden oluşurdu. zaman zaman dışarıdan gelen yabancı ailelerin çocukları da katılırdı gruba. insanlarla tanışma gereği duymaksızın "hadi gel kaydırak yapalım" diyebildiğimiz masumane zamanlardı tabi onlar.
kaydırağa koşarak tırmanabilmek bizim için k2'nin zirvesine çıkmak gibiydi.
pek azımız yapabilirdi tabi. kafa üstü kuma çakılanlar, dizleri paslı metal tarafından biçilenler, kıçını yaz ortası sıcağıyla kavrulmuş kaydırcak sacına sürtüp kızartanlar..
ama kahraman olurduk bunu başaran. ilah olurdu, idol olurdu. çocuklar gözünüzün yağını yemek için sıraya girerdi, parmakla gösterilen süperstar olurdunuz; hata zemine çakılıp kırılmış kıçını imzalatmak isteyen bile çıkardı (yok daha neler.)
"hoş zamanlardı bunlar" diyeceğim. yok yahu değildi. annem giydirirdi beni. örme bir etek ve örme bir hırka, ayağıma 36 numara tuvalet terliği; saçlar bildiğiniz kezban örgüsü..
bir de yaramaz bir çocuksanız ve parka birkaç metre uzaklıktaki bir evde oturuyorsanız en büyük hobilerinizden biri "salıncakta kafa yarmak" olurdu. şahsım yarmıştı da zatn, böyle dünyanız kararıyor; gözünüz yaşarıyor, gökyüzünü görüyorsunuz falan..
allah vermesin gerçekten denilesidir. mahallenin yaramazı sizi tahterevalli'nin tepesine hapsetse o bile daha makul.
(bkz: kaydırağa koşarak çıkabilenler)
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com