sevgiliyle sarılıp uyumak

eğer birisiyle kokusu içine sinerek uyuduysan ve sabahına sarmaş dolaş, nefesi nefesinde uyandıysan, gittiğinde oluşan hissizliği, anlamlarını sadece senin yüklediğin kelimelerle anlatamazdın.

bazı kelimelerin kifayetini kaybettiğini 28 yaşıma gelmiştim ama yeni öğrenmiştim. burnumun ucu sızlıyordu. özlemek öyle bir şey değildi. boğazımda takılı kalan bir şeyler vardı ve ne yutkunabiliyor ne de anlatabiliyordum. orada öylece duruyordu, göğsümden başlayıp her bir hücremi içine katarak derinleşen o ince sızı. hani bilirsiniz, kağıt kesiğine eşdeğer olan o tüm iç organlarınızı ait olmadıkları yerlerdeymiş gibi ağrıtan ve hiç geçmeyecekmiş gibi gelen o his. hiç konuşmuyorduk, susarak da anlaşamıyorduk. sarılarak anlaşabilirdik belki ama sen tüm ihtimalleri alıp da yanına, göç etmiştin doğru bildiğin yanlışlara.

şimdi aramızdaki mesafe dönülemeyecek kadar uzun. sana üzerinde eğreti duran sıfatlar kullandıysam kızma bana. çünkü sen hiç benim gözümden görmedin. hiç uyurken izlemedin mesela beni. nefes alıp verişim hiç huzur vermedi sana ya da uyurken ellerin ellerimde diye mutluluktan uyuyamadığın hiç olmadı. insanlar uyurken severmiş en çok birbirlerini ve sen bunu fark edecek kadar bile kalmamışsın yanımda.

yok saymak en kolayı. sanki hiç var olmamış, sanki öyle sarılmamış, öyle gülmemiş sanki hiç tanışmamış gibi. aslında sana kızgın değilim. çokça özlüyorum işte. biraz da kafamın içini kemiriyorsun, baş ağrılarım hep bundan. çünkü kafamın içinden sana sarılmak biraz zor oluyor. zoruma gidiyor işte. yanında huyunu suyunu, kokusunu bilmediğin bir adamla uyanacak olma ihtimalin geliyor, bir güzel sövüyorum gelmişine gittiğine. ama en çok gittiğine sövüyorum. biliyor musun aslında iyi ki gittin, çünkü kalsaydın...

seninle bir rakı masasında bu ülkeyi kurtarma ihtimalimizi bile sevebilirdim.

https://www.youtube.com/watch?v=5J2UbONCngo