mahrem

yalnız - cocuk bir daha ucan balon gördüğünde,onu kimseye göstermeye kalkışmayacaktır.büyümüştür artık;tek başına kesfettiği bu seyir aleminin,tek başınalıktan kurtulmanın yolu olmadığını görecek kadar.o da bundan böyle sırlarını kendine saklar.bir sonreki sefer nefesini tutup gözlerini ayırmadan izler ucan balonun yükselişini...

derken gökyüzünün atlas kapısından geciverir balon.yok olur.yalnız-cocuk bozulur,cünkü hic mi hic ayırmamıştır gözlerini ,bırakmamıştır hayali ipin ucunu ,hayal ipinin ucunu..gene de gitmistir ucan balon.görülmediği icin değil görüldüğü halde kaybolmuştur gözden,işte o zaman yalnız-cocuk birşeyi daha anlar.anlar ki her daim kendi sonunun peşi sıra gider zaman.ve bu sebepten işte eninde sonunda her ucan balon patlar ve gün gelir her sır kendini gammazlar.

yasam:yasamı görmek icin ayna tutarız ağzımıza,yasamı göremesek bile,yasadığımızı biliriz ayna buharlanınca.

işte nihayet hep olmak istediğim şey olabildim.artık bir ucan balonum ben.her ucan balon gibi ben de yalnız-cocuk'un gözbebeklerinden havalanırım.topu topu göz acıp kapayıncaya kadar sürdürebilirim semavi seyrüseferimi ve her ucan balon gibi mucize sayılırım ben de..** *