baba

benim için somut bir anlamı olmayan kelime. ama biraz özet geçecek olursam:

başka çocukların kendilerinin babasını örnek aldığı ama benim nasıl davrandığından, neleri sevdiginden, nasil mimikleri olduğundan bile haberimin olmadığı zat.

başka çocukların dayak yediğinde yanına koştuğu, imdat çekici olarak gördüğü lakin benim hiç öyle biri olduğuna dair güven hissedemediğim, gücü var mıdır yok mudur bilemediğim, kişidir. heralde kendisi yok diye beni savunmasız görüp, dövüştüğüm çocukların babalarının gelip beni tartaklaması bu yüzdendir.

başka çocukların paylaşıp taktik aldığı fakat benim ilk sevdiğim kızı söyleyemediğim, söylemek için can atıp da bulamadığım kimsedir. karnıma birşeyler oluyor baba, birini sevmek böyle birşey mi sorusunu, cevabını sadece onun bildiğine inandığım bu soruyu sormak için aradığım ama bulamadığım kişidir.

ben yataktayken yan odadan gelen annemin ağlama sesini duyduğum gecenin sabahı o odaya gittiğimde annemin iki büklüm uyuyakaldığı koltuğun yanında resimleri duran adamdır. az yanında da peçeteler...

bazen sadece sesten ibaret olan adamdır. annemin al babanla konuş diye verdiği telefondan gelen sestir benim için. öyle bir ses ki hep hayali bir yüz oluştururdum. sesi çok kalın o halde bıyıkları ve sakalı olmalı. biraz göbeği olmalı ve vücudu da yapılı olmalı. üzerinde koyu kahverengi deri ceketi olmalı, ha bir de saçları gür olmalı. ama böyle biri kesinlikle olmalı ve ben bir gün göreceğime hep inanmalıyım.

geceleri aklıma gelen, hep bir eksiklik ve özlem hissettiğim bu kişiye iyi geceler demek istedim.