ölüm

fazlasıyla inanılmaz olmasına karşın kaçınılmaz bir son gerçeği. yaklaşık 3 aydır çevremdeki 9 kişi bu illeti tattı. bazıları yakındı, bazıları akrabalarımdi, bazıları eski okul arkadaşimdi. üzerine bu kadar cok fazla düşünürken ve mersaultculuk oynamaya çalışırken bir anda duyumsadiginizda sanki bir tatile veya balayına çıkmış gibi hissediyorsunuz. çok basit bir mantık olarak ölüm: "beş duyu organının beşinin de işlevini yitirmesi, kasların çalışamamasi, beyinde bulunan yaklaşık 86 milyar nöronun tamamının işlevini yitirmesi, düşünememe ve bilincinde olamadan gerçekleşen sonsuz bir uyku" diye düşünüyor idim fakat artık daha fazla mersaultculuk oynamaya halim kalmadı, bir yerlere sığınma gereksinimi hissediyorum her insan gibi olmayarak ama içinde bulunduğumuz bu garip ve aslında bir o kadar da basit olan dünyada doğum bir mucize olarak anılırken neden ölüm üzücü olarak karşılanmıştır ki? hep düşünürüm bunu.özellikle de inançlı insanlar açısından bakacak olursak, neden ölüm nonteist biri ile sizi teolojik diferansiyel açısından ayırmaz? neden inancınız ölüme karşı koyamaz?