17 ağustos 1999

gece 3 suları. daha 5 yaşındayım. deprem oluyor ve dehşet bir sarsıntı var.
yarı uykululu vaziyetteyim, abim beni kucağına almış bütün aile dışarı çıkmak için acele ediyoruz. bir de ne olsun, kapı kitlenmiş gibi açılmıyor. birkaç saniye güç bela zorladı bizimkiler ve kapı açıldı. kendimizi dışarı attık.

dışarıda korkunç bir manzara var. sağ tarafıma doğru bakıyorum bir ev yıkılmış, su boruları patlamış su fışkırıyor, karşıda bir yerde de bir yer yanıyordu. sol tarafıma doğru baktım herkes orada toplanmaya çalışıyor, ana baba günü gibiydi. yakınları için dua eden, olayın şokunu üzerinden atamayan komşularımızı izliyordum. çadırlar kuruluyordu.

biz evden çıktığımızda depremin bitme anına denk gelmiş olmalıydık. çok şükür ailem ve akrabalarımdan ölen olmadı. ama çiftlik mahallesi ve kavaklı sahilindeki sokaklarda o günde ceset kokuları her yeri sarmıştı. enkaz altından çıkartılan canları görmüştüm. aklıma geldikçe ürperirim ve tekrarının yaşanmaması için dua ederim.