birine elini tutamadan aşık olmak

kocaman yürek ister. ellerimizin terleme sorunu da yok tutsa ama tutmuyor, tutmadı, tutmayacak. bu mudur şimdi aşk? 305 gün avucumda hayalini tutmuşum, adını sıkmışım, açıp açıp bakmışım, silinmesin diye yıkamamışım. sonra bomboş bakmışım. hadi onlar neyse de senin bu ellere yaptığın haksızlık! sen neyine sarıldın ki, neyime sahip çıktın, ne zaman ve ne halde kıymetini bildin. çok çok çemkirmekten başka ne tuttun sen aklında? kapının kolunu bile günde birkaç defa tutarken bunları hoyrat bıraktın. kork be allah tan! ben hep sevdim. tutabildiğim ne elin vardı ne de yüreğin. sen sen sen sen sen sen ah sen hep ellerini kaçırdın. oysa ben onlara, ay ışığı dolduracaktım, güneşler koyacaktım, papatyalar sayacaktım çizgilerinde, yapraklarıyla adını yazacaktım, durup burada allah yazıyor bak diyecektim, belki daha çok sıkacaktım heycanımdan utanarak ... sen sen sen ah sen yokluğunu sevdirirken hiç utanmadın mı?