tanrı

en büyük yalandır, uğruna dökülen kanın haddi hesabı yoktur. birileri putlarını korumak adına höykürürken kendi tanrısını gene kendi vahşetiyle korumuştur. dinler kan dökerek kendini var etmiş ve bunu da en güçlü putu olan tanrıya dayandırmıştır. ben kendisini anlam olarak tiksinç bulmuyorum ama inanmak beraberinde teslimiyeti, teslimiyet bağnazlığı, bağnazlık kanı getiriyor. o yüzde tanrı fikri git gide korkunç gözüküyor.

tanrı var mı yok mu? gibi sorulardan daha ziyade inanç denen bu lanet şeyin insanı hayvana dönüştürdüğünü düşünüyorum. insanların kutsalları onları duygusallaştırıyor ve o değerlere laf geldiğinde azgın hayvanlar gibi etrafa dalıyorlar. tanrıları adına kan döküyorlar. bu onları motive ediyor çünkü kendi fikirlerini farkında olmadan aslında tanrıya yükleyip bunun üzerinden meşrutiyet alıyorlar ve bu saçma döngü onları tatmin ediyor.

insanın benliğini hiçe kadar götüren bu gene tanrıdır. kendinden daha üst bir şey tarafından kendini aciz yöne çeken insan kendini yetersiz görüyor. kendi dışında bir güç tarafından bedenini bahşedildiğini düşünüp kendisine daha fazlasını verecek bir tanrıya inanarak o bedeni onun yolunda kolayca harcıyor.

teslimiyet en büyük sorundur ve inanç insanın aklını teslim edip, tanrı denen saçmalık için duygusal bunalım yaşamasına neden oluyor ve bu bunalım onu ruh hastası haline geliyor.

inanç, ilkel insanların bulduğu bir çözüm değil hastalığını unutturan teselliydi ve bugün artık bunu farkında olduğumuz için inancın bir sorun olduğunu farkındayız. ancak bu virüsün ele geçirdiği beyinler bunu fark etmekten uzaktırlar orası ayrı.