bahçede

özdemir asaf'ın harika bir şiiri. surata inen okkalı bir yumruk.

damla kendini tamamlayınca damlar.

günlerin gecelere bağlanışında bir,
gecelerin günlere uzanışında iki,
birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:

önce bir şeyler yitiriyorum, somut şeyler,
çakmak, tarak, kalem, çanta, saat, para gibi
önemsiz şeyler.
alışkanlığım tükenmiyor
biriktirmeyi sürdürüyorum gene,
usanmıyorum.
biçimler, renkler, şişeler, eskiler.
unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.
azala azala yitmekten
bir de bütünlenmekten ötede
hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum
yalnız başıma
özel yoluma sapıyorum..
seziyorum,
birileri özenle bana bakıyor.
uykum kaçıyor, ne iyi diyorum,
soyut şeyler karışıyor yaşantıma.
elimi kesiyorum, kan akıyor,
gizliden gizliye seviniyorum.
öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime
canım acıyor,
deliriyorum;
seviyorum neden sonra anlıyorlar
acı acı seviniyorum.

gözüme ilişiyor, kulağıma ilişiyor,
görmemezliğe geliyorum,
duymamazlığa geliyorum,
düşünmüyorum, öteye itiyorum.
damlamıyorum.

karnım acıkıyor, yemiyorum.
betim benzim sararıp soluyor,
adını bile anmıyorum.
soyunup-giyiniyor karşımda
bakmıyorum.

her gün kirleniyor, görüyorum
okuyorum ilkin
bu yüzden her gün yıkanıyor, çirkin
yaşını soruyor korkular, ürküler, rüyalar
uyanıyorum, saymıyorum.

özelliğini anlatıyor taşlar, topraklar
sararan düşen yapraklar,
kocaman kocaman ağaçlar,
dinlemiyorum
tomurcuklara, çiçeklere bakıyorum.