gitme bensiz

mevlana'nın divan-ı kebir adlı eserindeki 11 rubaisidir. *

ey canımın canı, salına salına ne de hoş gitmektesin, gitme bensiz. Ey dostların canına can katan, gül bahçesine gitme bensiz.

"ey gök, dönme bensiz. ey ay, ışıma bensiz. ey yeryüzü, kalma bensiz. ey zaman, geçme bensiz.
bu dünya da seninle hoş, o dünya da seninle hoş, bu dünyada durma bensiz, o dünyaya gitme bensiz.
ey dizgin at, sürme bensiz. ey dil, okuma bensiz. ey göz, görme bensiz. ey can gitme bensiz.
diken, gülün lütfuna sığındı da ateşten kurtuldu, gülümsün benim, dikenim sensiz, gül bahçesine gitme bensiz.
gözün bende, ben de çevgenine vuruşana uymuşum, koşup durmaktayım, bak dur bana böylece, sürme beni bensiz, gitme bensiz.
ey neşe, padişaha eş olursan içme bensiz. ey bekçi, sultanın damına çıkacaksan, çıkma bensiz.
vay haline senden bir iz bulmadan yola girenin. madem izindeyim ben, ey izinin tozu belirmeyen sevgili, gitme bensiz.
başkaları aşk diyor sana, bense aşk padişahı diyorum, ey şunun bunun fikrinden çok üstün dost, gitme bensiz."