neden ankara olmadınız

13 mart ankara patlamasından sonra ingiliz piyanist James Taylor'ın batıya yönelik can alıcı sorusu.
"You were Charlie, You were Paris.. Will you be Ankara?"

Bu sorunun cevabını bazı vatandaşlar vermiş, şu şekilde:

görsel
"Paris benim için bir tren seferi mesafesinde. Hamur işinden daha iyi anlamaları hariç bizimle aynı sayılırlar. Orada ölen ben ya da ailem olabilirdi. Ankara ise orta doğuda. Ankara’da tanıdığım kimse olamaz. Zaten benim gibi değiller. Mesela Irak da öyle. Doğru ya da yanlış, bakış açısı budur."

görsel
"“Ben Ankara’yım” demek Türkler için destekleyici olabilirdi, ama sonrasında Ermeni soykırımını hatırlatarak “Ben bir Ermeniyim” demek de icap ederdi. Aynı şekilde “Ben Kıbrıs’ım” diyerek Kıbrıs’daki işgali de hatırlatmak gerekirdi ya da “Ben bir Kürdüm” diyerek doğuda öldürülen yüzlerce Kürt’ü hatırlatırdık."

görsel
"Paris’te her zaman inanılacak şeyler, bir hakikat var… Türkiye’de Erdoğan rejiminde inanılacak ne var?"

görsel
""Ankara olacak mısınız?"
Hayır.
Türkiye jet hızıyla dibi görüyor. Önümüzdeki 30 yıl içinde bugünkü Suriye'ye benzer bir yere dönüşecek.

Din her şeyi zehirliyor."

Hepsi insancıl değerlerden öte siyasi ve dini sebepler gösterilerek kuşanılmış düşünceler. Masum insanların katledilmesine üzülmek ve kendini onların yerine koymak için bu iki ortak noktanın kesişmesi gerekmiyor. En azından biz onlar adına üzülürken bunları gözetmemiştik.