insanlardan nefret etmek

Yürümekten yoruldum.Aynı yolları tepmekten, aynı insanları görmekten. Hareketlerimin, davranışlarımın kısıtlanmasından. istediğim zaman istediğim yerde olamamaktan. Dilediğim sözü dilediğim kişiye söyleyememekten. Sadece özgür olmak istedim ben,olmadı!

Türlü oyunlar oynayan iki yüzlü insanlar, sizi hiç sevmedim, sevemedim bir türlü. Elimden geleni yaptım karınca kararınca. Açık ettim size bütün eksik yanlarımı, içimi döktüm, gülümsedim size. Sadece ufak bir tebessüm bekledim, asıktı hep suratlar. Bir ümitti insan sevgisi içimde, öylesine kor yanan, söndürdünüz. Mutlu görünürken zindanlarda çürüyordum, anlamadınız. Yalan da olsa güzel bir söz bekledim, söylemediniz. Beni bu havalar değil, siz insanlar mahvettiniz. Oysa ne kadar muhtaçtım sevmeye, sevilmeye. Susabilirdim, içime atabilirdim ama yapamadım. Sustuklarım nasıl büyüdü içimde, sözlükler yetmez tarife. Sadece mutlu olmak istemiştim ben, olmadı!

Şimdi sizden hiçbir şey beklemiyorum. Boşa çıkardınız tüm ümitlerimi. Yaşama gücü de bırakmadınız bende, elimde avucumda kalan virane bir şehir. Sadece ölmek istedim ben talan ettiğiniz şehrimde, yapamadım, olmadı!