zaaf

bir türlü vazgeçmemektir.

"orda mısın değil misin hiç bilemedim. bilemem de. sen hep istediğinde ses verdin. yine öyle olsun olur mu istediğinde ses ver. ya da sessiz kal o da güzel. ben alıştım sessizliğine.

olur ya karşılaşırsak bileklerimden tut ve ben yanındayım de, gerçeğim; çünkü hayalsin hep aklımda. bir düşü saklamak gibi bulut tepelerinde. yağmur gibi yağ demem ondandır hep. yağmur gibi yağ ki varlığına inanayım, iliklerime kadar benimle ol sana kanayım. varlığına kanayım bu defa.

umutları bahar gecesi kırpıp kırpıp başımdan yağdırdım belki tutar tutmazsa da gönüller bir şarkı söyler.

her mevsim bana bahar, ilkbahar artık sen olmasanda yanımda.

ben iyiyim havalar ısındıkça daha iyiyim. hele bir yaz gelse daha çok var ama. kendimi atacağım akdenize soğuyacak yüreğim. sen zümrüanka gibi küllerinden yakarsın belki.

bekliyorum işte kendi yaralarından iyileşen bir hastalık gibi. bir kanayıp bir kuruyorum. bekliyorum. artık umut etmiyorum hiçbir şey, hayal de yok. bıraktım her şeyi bir gamda. en tis nota ben oldum. duyulmayan. duymadın hiç. yine bekledim, bekliyorum. vazgeçmedim. sonuna kadar benimlesin, senden kaçış yok."