koridor

Çocukken oyuncak arabalarımızı, türlü türlü oyuncaklarımızı dizip oyun oynadığımız mükemmel mekan. Eğer up uzun bir koridorsa tadından yenmezdi. Bir başında ben, bir başında kuzen oturur, saatlerce oyun oynardık. Mesela arabalara ip bağlar, üstünede oyuncak koyup bir baştan bir başa çekerdik. * Veya cilli oynardık, veyahut birbirimize yerden top atarak dizdiğimiz oyuncakları devirmeye çalışırdık.

Bazen de birbirimizi korkutmaya çalışırdık, şöyle ki : Koridorun bir ucunda oturma odası, diğer ucunda da mutfak ve salon vardı. Kış olduğu için tek bir odada soba yanar ve herkes oturma odasında otururdu. Mutfağa su içmeye falan gideceksek iki kişi beraber giderdik. Çünkü koridor ve diğer tarafta hiç bir ışık açık bırakılmadığından çok karanlıktı. Halbuki ışık düğmesi koridorun ortasındaydı ama çocukken karanlıktan çok korktuğumuzdan, o kadarcık mesafeye bile tek gidemiyorduk. Neyse... ışığı açıp, mutfağa kadar geldiysek bu seferde dönüş korkusu başlıyordu... tek dönme korkusu. Çünkü ikimizden birinin çaktırmadan koridora doğru gitmesi ve ışığı kapatıp oturma odasına girme ihtimali vardı. Eğer bunu başardıysanız, diğer kişi mutfakta tek başına ve geçmesi gereken karanlık bir koridorla başbaşa kalıyordu. Zaten tek kaldığınızı fark ettiğiniz an tüyler diken diken oluyordu. Bu durumda yapılabilecek tek bir şey vardı: topuukk !!! Mübarek Flash gibi geçerdik o koridoru.