sözlük yazarlarının itirafları

karamsarlığın, nefretin, umutsuzluğun,mutsuzluğun aynı zaman da sonsuz kabullenişin dibindeyim.
daha 22 yasında olmama ragmen bu konustugum insanın ben olduguna inanamıyorum.
o kadar çok canım yandı ve yanıyor ki, dönüp bakınca bu kül olduğum bedene inanamıyorum.
son zamanlarda acı içindeyken, neler neler geçmedi ki bu geçmesin derken, çok alakasız bir yerde, zamanda seni gördüm.
onca olayın,acının,gözyasının,aşkın,nefretin üzerine, hiçbir şey hissetmemem beni şaşırttı.
ama en çok da karşılaşmamız şaşırttı.
hiç değişmemişsin, saçlarında beyazlar çoğalmış, biraz dökülmüş,hala ekoseli atkını kullanıyorsun.
bu evrenin bana, bak her şeyin bir sonu var demesiydi.
ne acı ne öfke ne sevgi ne özlem.
sıfır.
oysa ki benim hazmedemediğim onca şey var hala.
bi türlü kafamda cevaplayamadığım, neden böyle oldu diye kendimi sorgulamadan bi gün geçirmediğim, hatırlayıp hatırlayıp küfrettiğim onca insan var ki hala.
ben bunu haketmedim diye haykırmak istiyorum.
bu kadar kalpsiz olamazsınız demek istiyorum.
hayır bu kadar kalpsizlik fazla.
tamam ben seni seviyorum diye belki de senin beni sevmen gerekmez ama benim canımı kanırta kanırta kanatmana ne gerek var?
ciddi manada isteksiz, sıkılmış, ilgisiz kaldım her şeye.
geçmişi de düşünmüyorum artık ama bugüne de hiç bağlı değilim.
ben ne olacağım?
artık aydınlığa çıkmanın vaktı gelmedi mi?