hiroşima

Hiroşima'da hayatta kalan bir görgü tanığının mektubu:

6 Ağustos 1945 sabahı saat 8'e doğru kalkmıştım. Bir önceki akşam, uyarı alarmı iki kez çalmıştı.
Birdenbire başıma bir darbe aldım ve gözlerimin önünde her yer kapkaranlık oldu. Bir çığlık attım ve kollarımı kaldırdım. Karanlığın içinden, yalnızca bir fırtınanın uğultusunu duyabiliyordum.
Sonra, görüntü pek berrak olmasa da, çevrem yeniden aydınlandı ve Mahşer yerindeymişim izlenimine kapıldım. Kalın toz bulutlarının ardında önce bir mavilik belirdi, sonra onu başkaları izledi.
Yüzleri tamamen parçalanmış bir sürü insan gördüm, ırmak boyu böyle insanlarla doluydu ve gölgeleri suya vuruyordu. Yüzleri öyle korkunç bir şekilde şişmişti ki, erkeklerle kadınlar birbirlerinden güçlükle ayırt ediliyordu. Gözlerinin
yerinde birer çukur kalmıştı, dudakları cayır cayır yanıyordu.