sözlük yazarlarının itirafları

1-2 saat önce memleketime geldim. bu şehri çok seviyorum çok özlüyorum. ama ne zaman gelsem ve eski evimizin olduğu sokağın yoluna girsek, ne zaman sürekli limonatasını içip dondurmasına bayıldığımız pastanenin önünden geçsem; sanki hiç büyümemiş hissi yaşıyorum ve ardından bir hüzün çöküyor. hala bakkalında meybuz, bilye satılıyor. hala tornetci çocuklar taze nohut satıyor. sabahları aynı simitçi amca geçiyor sokağımızdan, daha ağarmış sakalıyla. ama evimde başkaları oturuyor. beni sokağa cağıran ve hani şu topu olan kız yok. abim bisikletine bir tur bindirmeyecek. annem kavanozla asağıya su sarkıtmayacak. babam akşam eve gelmeyecek. bizi celal bayara ya da Irmağa pikniğe götürmeyecek. oysa çok sever Irmağı. hep şunun kenarından bir ev alalım dermiş. burada değişmeyen tek şey, babaannemlerin tırmanarak girebildiğim balkonu ve dedemin ısrarla karşı apartmanın garajının önüne park ettiği torosu. ha bir de yıllarca hiç usanmadan bizi sabah erkenden arabayı çekin diye uyandıracak olan karşı komşu.
ne bileyim sözlük. doğduğum ve sokaklarında ter döktüğüm, dizlerimi parçaladığım mahalleye girince ağlayasım geliyor.