bugün
- sözlüğün en iyi iki kadın yazarı18
- hamile eşini uçurumdan atan adamın tahliye olması7
- sözlük üzerinden alınan son dm16
- yazarların sağlıklı olmak icin yaptıkları12
- gecenin şarkısı13
- çok sevdiğin birinden soğumak3
- kıskanmak11
- anın fotoğrafı11
- 12 kasım 2026 türkiye belçika maçı20
- yüz temizleme köpüğü10
- sözlükte abla demek yasak15
- haftada iki gün balık yiyen insan10
- sözlük üzerinden gönderilen son dm6
- claudian clouds7
- oktay kaynarca'nın türkiyeliyim açıklaması3
- neden kimse bana aşık değil9
- sözlüğün en iyi iki erkek yazarı6
- enayimiknatisii15
- ıhlamur çayı8
- avrupa kıtasının aslında olmaması4
- gidene mi kalana mı zor18
- güvenlik doğrulaması yapılıyor4
- izmir kekiği4
- lavuk bilginer2
- ay burcum ne5
- silvermist'e iki şey söyle2
- bir kadın tarafından hükmedilmeyi istemek6
- korku filminde ayağını burkan mal karakter3
- kendine izin vermediğin şeyler2
- yemeğe bulyon koyan insan3
- 29 yaşında erkek 45 yaşında kadın ilişkisi6
- müren balığı5
- çok paradan kastınız ne kadar6
- artık sade soda içiyorum6
- abdullah öcalan4
- dile takılan anlamsız şarkılar5
- havuç dilimi5
- islamın reformasyona ihtiyaç duyması30
- 168 boyundaki erkek14
- sinirden uyuyamamak4
- fon vurgunu23
- götü güzel olanın gönlü de güzel olur4
- lodoslu blr gece6
- tarsustaki gizemli kazı5
- ayak peelingi yapmadan günü bitirmemek3
- fotoğraflarda çirkin çıkmak4
- tek vuruşta nakavt edecek kız3
- devede de boy var4
- ayak peelingi3
- 35 bin maaş alıp 30 bini kiraya vermek2
Şimdi benim için 'tın' olan şeylerdir. Evde yokum cünkü ailemin yanındayım. 2 ay sonra öyle olmayacak biliyorum, gidince gene tın tın... Yalnız kalmak çok kötü bir sey be :/
(bkz: Depersonalizasyon) olduğum zamanlardı cok feci idi.
Edit: Bir aralar ciddi anlamda stres yaşıyordum ve kaygı bozukluğum vardı. Arkadaşlara danışayım dedim: 'gençler ben geceleri yataktan kalkıyorum lavaboya mesela, dügmeye basıyorum ama ışık yanmıyor. Daha dogrusu, düğme düşmüyor. Elim böyle gerçek degil. Ruh gibi, herhangi bir şeyi de hareket ettiremiyorum. Sayısız kere basıyorum, dügmede hareket yok. Her yer karanlık. Çıldıracakmışsın gibi... Bu durumla o kadar cok karsı karsıya kaldım ki, normalmiş gibi kabullendim. 'Ha evet bu ayakta olan ruhum, geri döneyim en iyisi' deyip yatağa geri döndüğümde, bir de bakıyorum ki bedenim ciddi anlamda yatakta. Ben de o kadar zekiyim ki bedenin içine atlıyorum. Normal gibi böyle..' anlattım bunları kankalara. iclerinden biri acayip tırstı, biri de : 'kanka sen depersonalizasyon olmuşsun sanırım. Bir psikiyatriste görün ya da psikoterapiste...' . dedim haklı galiba. Ama psikiyatriste gitsem antidepresan mağduru edecek, psikoterapiste gitsem aşamaları ve o bir sürü saçma sapan izlenmesi gereken yolları zaten biliyorum, bilindik şeyleri, bana dayatacak. inadına uygulamarı yapmayacağım. Velhasıl, bu zaman zaman herkesin başına gelebilir. Depersonalizasyonumu seversem ve onu oldugu gibi kabul edersem belki yakamı bırakır. Bu olaylar silsilesi tekrarlandıkca. Tabi sadece ısıgı acamamakla kalmadı, ruh ve beden farklı sekillerde de catıştı. 5 dakika sonra kalkıyorum, 'yalnızlıgın gözü kör olsun' deyip. Joan baez'den no woman no cry, everything's gonna be allright şarkısını acıp öyle devam ettim uykuya. Aldırmadım. Ve yasadığım kaygı ve stres ortadan kalkınca bu yaşadıklarım da bitti. Bilinçaltının savunma mekanizmasından başka bir sey degil. Her şeyin mantıklı bir açıklaması var. Bilinçaltınız size zaman zaman oyunlar oynar, ama bu da bizim yararımıza... ilerde birikip sizi düpedüz akıl hastası yapmasın diye ruhunuzu, benliginizi koruma çabasından baska bir sey degil.
(bkz: Depersonalizasyon) olduğum zamanlardı cok feci idi.
Edit: Bir aralar ciddi anlamda stres yaşıyordum ve kaygı bozukluğum vardı. Arkadaşlara danışayım dedim: 'gençler ben geceleri yataktan kalkıyorum lavaboya mesela, dügmeye basıyorum ama ışık yanmıyor. Daha dogrusu, düğme düşmüyor. Elim böyle gerçek degil. Ruh gibi, herhangi bir şeyi de hareket ettiremiyorum. Sayısız kere basıyorum, dügmede hareket yok. Her yer karanlık. Çıldıracakmışsın gibi... Bu durumla o kadar cok karsı karsıya kaldım ki, normalmiş gibi kabullendim. 'Ha evet bu ayakta olan ruhum, geri döneyim en iyisi' deyip yatağa geri döndüğümde, bir de bakıyorum ki bedenim ciddi anlamda yatakta. Ben de o kadar zekiyim ki bedenin içine atlıyorum. Normal gibi böyle..' anlattım bunları kankalara. iclerinden biri acayip tırstı, biri de : 'kanka sen depersonalizasyon olmuşsun sanırım. Bir psikiyatriste görün ya da psikoterapiste...' . dedim haklı galiba. Ama psikiyatriste gitsem antidepresan mağduru edecek, psikoterapiste gitsem aşamaları ve o bir sürü saçma sapan izlenmesi gereken yolları zaten biliyorum, bilindik şeyleri, bana dayatacak. inadına uygulamarı yapmayacağım. Velhasıl, bu zaman zaman herkesin başına gelebilir. Depersonalizasyonumu seversem ve onu oldugu gibi kabul edersem belki yakamı bırakır. Bu olaylar silsilesi tekrarlandıkca. Tabi sadece ısıgı acamamakla kalmadı, ruh ve beden farklı sekillerde de catıştı. 5 dakika sonra kalkıyorum, 'yalnızlıgın gözü kör olsun' deyip. Joan baez'den no woman no cry, everything's gonna be allright şarkısını acıp öyle devam ettim uykuya. Aldırmadım. Ve yasadığım kaygı ve stres ortadan kalkınca bu yaşadıklarım da bitti. Bilinçaltının savunma mekanizmasından başka bir sey degil. Her şeyin mantıklı bir açıklaması var. Bilinçaltınız size zaman zaman oyunlar oynar, ama bu da bizim yararımıza... ilerde birikip sizi düpedüz akıl hastası yapmasın diye ruhunuzu, benliginizi koruma çabasından baska bir sey degil.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com