halk otobüsünde yılan

Otobüsteketi teyzenin oynadığı oyundur.

Bugün yine halk otobüsüne bindim. Yanımdaki koltuğa bir teyze oturdu.
Baktım, teyze etrafı kesiyor.
Kocaman cep telefonlarının ekranına gömülmüş kendi dünyasında yolculuk eden insanları iyice süzdü teyze, ben de başladım süzmeye. Kimse başını kaldırıpta yanındakine bile bakmazken, bir tek teyze ile ikimiz etrafı süzüyorduk kınar gözlerle ve tiksinir dudak kıvırmalarımızla.

Dedim ki içimden, helal olsun sana teyze, demek sen de benimle aynı fikirdesin.
Demek, sen de bu android kafalardan şikayetcisin. Demek senin de için kaynıyor, laf söylememek için, demeye kalmadı teyze elini cebine attı, şu eski, el feneri olan, monofonik, renksiz ekranlı nokia 1100' ı çıkarttı yılan oyununu açtı ve yılan duvara her tosladığında teyze yerinden hopladı.

Bişey demedim yutkundum duygulandım. Boğazıma düğünledim kelimeleri.

Otobüsten inerken arkasını döndü bana baktı. iyi akşamlar evladım dedi.
iyi akşamlar Brütüs, dedim anlamadı el salladı indi otobüsten. Deli mi ne dedi belki de.

Deli miyim neyim belki de.