yolculuk

Pek çeşitli sebepleri olan bazen bir sebebi bile olmayan özellikle otobüs ve ya trenle yapılıyorsa çok kolay dertlendirebilen çoğu zaman ağlatabilen zaman dilimi.

Sizi bilmem ama ben yolculuklarımda hep kendimden giderim. Kendimden eksilirim. Gördüğüm her evde bir hayat bir aile bir yalnızlık olduğunu kabullenemem. Bu kadar çok birbirimizden bir haber oluşumuzu en çok bu rahatsız koltuklarda hissederim. Cam kenarlarına biraz öfke sıkıştırırım. Yaşayan bir kafeste hissederim kendimi, kendi kanımızın bir düşünce sistemi olsaydı hissedeceği gibi.

Bir şehir bir otobüsten daha küçük gelirse eğer sizce de gitmemeli mi?

Sırf bir Samimiyet bulabileceğimi umduğum birinin yanına gitmek yolculuğun sebeplerinden biri olabilir mi?

Beni sevdiğine inandığım son dostumun yanına gidip gözlerinde sevgi aramak bencillik midir?

Kendimle kalmaktan korktuğum için yalnız başıma o evde çıldırmamak için bilmediğim bir şehre gitmek beni ne kadar kurtarabilir?

Bir kaç trene binersem Tezer özlü gibi yazabilir miyim?

Bu yol bitene kadar bu yazıyı tamamlayabilecek miyim?

Yine hiçbir şey bilmiyorum.