nefs

çok defa yenildim hayatta. mağlubiyetlerim çok oldu. hep önümüzdeki maçlara bakmaktan ardımda bıraktıklarım çok oldu..
her seferinde bir eksiğimi görüp bir daha tekrarlamamaya çalıştım.
yeteneklerim sınırlıydı.. bir bahane bulma konusunda git gide uzmanlaşıyordum..
hep bende de değildi hata hep şanssız kuralar çekiyor, güçlü rakiplere denk geliyordum..
dengime hiç rastlamadım.

kendimi en iyi hissettiğim zamanlarda hep kar yağıyordu ve ben ayakta kalma konusunda çok maharetli sayılmazdım.
zaman geçiyor, yaşlanmaktayım..

başıma ne geldiğse hep çocukluğumdan kalan o gereksiz özgüven yüzünden geldi...
siz hepiniz ben tek!
bu bencilliğin acısının şimdilerde çıkacağını bilmiyordum.
o lanet egom beni yalnızlaştırdı.. kimseye güvenemez kimseyle ortak bir işe kalkışamaz oldum..
ilişkilerimde ki başarısızlığım bu yüzden.

sonra sonra beni rehin alan yalnızlığıma aşık olmaya başladım.. stockholm sendromuna yakalanmıştım.
artık kimseyi istemiyor, kaçmayı saklanmayı tercih ediyordum.
ilacı vardı elbet bu hastalığın ama aşkıma ihanet edemiyordum.

tanıdığım herkese yenildim, beraberlik yaşadığım bir kerem bile olmadı..
daha beteri ne olabilir diye düşünürken;

dün en son kendime, nefsime yenildim...