mutsuzluk

Sebebini bilmediğim bir korkuyla yaşıyorum. çocukken hayvanlardan korkardım; hatta bazen sandaletle kaldırımda yürürken karıncalar ayakkabımın içine girer korkusuyla parmak ucumda yürürdüm annem anlayamazdı ama kızardı. büyüdüm ve kendimden korkar oldum. Önce artık çocuk olmadığıma, sonra ben büyürken diğerlerinin ölüyor oluşuna üzüldüm. "Mutsuzluk ve Mutluluk" birbirinin tıpatıp aynısı. Ben hayatımın her anını "mutlu muyum? /kesin mutsuzumdur" ikilemiyle geçirmek istemiyorum. kendimden korkmasaydım eğer mutluluğumu ve mutsuzluğumu kabul eder mutlu(!) mesut yaşardım.