sözlük yazarlarının itirafları

5-6 yıl önce yaşadığım bir olayla birlikte artık evden çıkmaz olmuştum. artık zamanla asosyalleşmeye başladım. 3-4 ay geçince artık gerçek arkadaşlarımla bile telefondan konuşmaya başladım. dışarı davet ettiler, gitmedim. asosyal olmak güzeldi sanki ilkten öyle hissettiriyor ama 1,5 yıl geçtikten sonra ne kadar mallık yaptığımı anladım. asosyallikten kurtulmayı düşündüğüm zamanda neredeyse tüm çevremi kaybetmiştim. okuldakilerle bile aram iyi değildi. aşırı sessiz, utangaç biri olmuştum. eskiden çok laf yapan çenemi düşününce bile ürperiyordum. kızlarla konuşamayacak hale gelmiştim. sonra stres yaptım. ve trikotillomani adlı saç yolma sorunumu tetikledi bu stres. gece gündüz saçımı başımı yoluyordum. artık dışarıya çıksam ne yapacağım diye düşünüyordum. dua ediyordum ki dışarıya çıkmamı sağlayacak bir şey olmasın. saçlarının bir kısmının, kaşlarının ve kirpiklerinin olmaması insanı ne kadar çirkin yapar hayal edebiliyor musunuz? ve bunlar sadece bilgisayarla geçirdiğim 1,5 yılın doğurduğu sonuçların etkisiyle oldu. artık kimse yüzüme bakmıyordu. okuldakiler tip tip bakıyordu. sessizliğe, yalnızlığa bürünmüştüm sanki. en arka sırada tek başıma oturuyordum. yanıma kimse gelmiyordu. bir proje ödevi verilince kimse beni grubunda istemiyordu. bu durumdan önce de ne çirkin, ne yakışıklı ikisinin ortasında bir tipim vardı arkadaşlarıma göre. biraz da havam vardı en azından. şimdi hiçbir şey yoktu. eski arkadaşlarım yüzüme bakmıyordu. neredeyse 2 yıl içinde neler olmuştu aklım ermiyordu. ailem bu saç, kaş ne, sen ne yaptın kendine diyordu. kuzenim sorunumu araştırdı ama durdurmanın imkansıza yakın olduğunu söyledi. o an kafayı yemiştim. kendime hakim olamıyordum. okul bitmiş ve yaz tatiline girmiştik. muhteşem bir plan yapmıştım. tüm sosyal medya hesaplarımı kapattım. facebook, twitter her ne varsa. yabancı arkadaşlarım vardı, sanal türk arkadaşlarım. hepsinden ayrıldım. sonra köyümüze gittim. dayım çiftçilik yapıyordu ve muhtardı. tarlada ona yardım ettim, dışarı çıkmamaktan yanmayan beyaz etim yandı. bilgisayara girmemeye, oyun bile oynamamaya yemin ettim. yabancı bir yerde olunca da ellerim saçlarıma kavuşamıyor, bu da beni mutlu ediyordu. kafamı da sıfıra vurunca her şeye yeniden başlamak istedim. 2 ayın sonunda gittikçe uzayan saçlarım, güzel görünen kaşlarım ve kirpiklerim vardı. derim yanmış, iyice sosyalleşmiştim. köyde arkadaş edinmiş ve bu 2 ay içinde çok değişmiştim. bir gün dayımın arkadaşına bir misafir geldi. tam olarak neyi oluyorlardı bilmiyordum. dayım evine davet etti evi de kocamandı zaten. bir kız vardı. sorunum geçmesine rağmen halen utangaç ve sessizdim. kendi kendime düşünerek bu kızla konuşma kararı aldım. kızın yanına gidip selam diyerek başladım ve kendiliğinden geldi sözler. arada duraksasamda utangaçlığımdan biraz da olsa kurtulmuştum. kızla konuşurken bazen "lan ben konuşmayı unutmuşum" falan diyordum. böyle geçti yazım benim. kızla iyice birbirimizi tanıdık ve kız benden hoşlandığını söyledi. ilkten şaka sansam da ciddi olduğunu anladım. kız da o kadar güzeldi ki eğer eski halimi görse inanmazdı herhalde.

şimdi yıllar sonra bunu yazıyorum. şu an bile internetten aşırı şekilde nefret ediyorum. sözlük ve 1-2 site dışında internetle pek işim olmaz ve 2-3 günde bir girerim. bahsettiğim kız hala sevgilim. o kadar değişiklik oldu ki hayatımda nasıl anlatsam bilmiyorum. ama eski ben gibi olan, bilgisayar başında asosyal asosyal takılanlar varsa lütfen acilen bırakın bunu. lütfen diyorum. ne bileyim gidin köyünüze yoksa gidin bi akrabanıza kalın orada tatilde falan. veya en azından gidin kendi ilçenizde, köyünüzde falan bi tur atın gündüz. arkadaş edinmeye çalışın. ne kadar zor günler yaşadım bilemezsiniz. hele o saçımın seyrek olduğu zamanlardaki dışarıya gitme korkum beni ölüme sürüklüyordu sanki. her neyse, eğer asosyalseniz bırakın şu huyunuzu daha da kötü bir hal almadan. iyi geceler sözlük.