demiş ki

Amerikalı yazar Paul Bowles'la 'Çölde Çay' (The Sheltering Sky) adlı filmi çekiyorduk. Bir gece Tanca'da ona, "Burada kalmaya ve Amerika'ya dönmemeye ne zaman karar verdin?" diye sordum. 40 yıldır orada yaşıyordu. Bana dehşet içinde baktı ve 'Karar vermedim ki. Bu konuyu düşünüyorum!" dedi. Ben de oyunculuk konusunda hep böyle hissettim. Hiçbir zaman bilinçli bir karar değildi.Tiyatroyu birlikte kurduğumuz arkadaşlarımla yollarımız kesişmeseydi, eminim oyuncu olmazdım. Üniversitedeyken oynadığım bazı oyunları görmüşler, katılmamı istediler. Bana tiyatro kurmak saçmalık gibi geldi. Ama madem bu kadar istekliler "Peki" dedim, "Birkaç ay denerim, duruma bakarım." Aylar, yıllar geçti hala duruma bakıyorum.

Kamera beni seviyor. Evet seviyor. Ama ben tiyatro kökenliyim, sahne oyuncusu olarak eğitim aldım. Ve gerçek evim tiyatro. Benim durumum şu: Aslında piyanistim, sonradan keman çalmayı öğrendim. Ama kemanı hiçbir zaman esas enstrümanım olarak kabul etmedim, sadece çalmayı bir şekilde becerdim. Ne var ki, tüm dünyada kemancı olarak tanınıyorum.Sinema bana çizgi gibi geliyor. Oysa tiyatro resim. Muazzam bir zaman, muazzam bir emek.
John Malkovich