kişinin kendi çocukluğuna verdiği öğüt

bir gün olurda dönersek geriye, dönülürse geçmişe, misal benim ufacık chaotic good un yanına gidip söyleyeceklerimdir:

Kimsenin vicdan azabı olma.

Kaldırımda bisikletle hız yaparken kaldırımın bitebileceğini unutma.

Dedene sımsıkı sarıl.

Oradan kesin düşersin, dikkatli ol bak düşersin.

Kağıt onbin liraların üzerindeki resim Mimar Sinan, "Allah baba" değil.

Bir insan, bir başka insana sevgisini verdiğinde "Tüm umudum ve neşemle sana geldim. hadi tüket hepsini. Hadi körelt, kurut hislerimi." demek istemez. oki ?

Kenan Evren kişisi lisenizde verdiği konferansta cevap olarak "bla bla bla .. Anladın mı çocuğum?" derse "Anlamadım evlat netekim" de. Sonra 68 kuşağı alay eder seninle.

11 yaşında yanlışlıkla üst mahallenden geçerken seni kovalayan çocuklara daha az dayak yerim diye numara yapma, gir o kavgaya.

Claudia Schiffer'ın ayakları 42 numaradır ve gelecekte ondan tiksineceksin.

Kredi kartı alma kırarım kafanı.

Ablana ölü taklidi yapma.

Kaan vardı ya hani: "sarı Kaan" ... Bırak okul takımı kaptanlığı onun olsun, yıllar sonra bir gün vahim bir trafik kazası haberini üçüncü sayfadan okurken vefat edenlerden birinin ismi tanıdık geldiğinde onun okul kaptanı olamadığında ağladığından çok daha fazla ağlayacaksın.

Halifelik 3 mart 1924 'de kaldırıldı.. Hani illa Galatasaray Lisesi'nde eğitim almak istiyorsan ?

Sıkıcı bir ev partisinde kalabalık ve gürültüden sıkılıp karanlık bir odaya geçersem eğer yanıma gel ve kulağıma şarkımızı fısılda.. (O şarkıyı biliyorsun.)

Ve aynen devam et koçum. Hala ölmedin.

edit: bir gün uludağsözlük'e yazar olup, "kişinin kendi çocukluğuna verdiği öğüt" diye bir başlık açacaksın, o zamanlar da düşünemediğin için, ben sana şimdi söyleyeyim: çocukluğun bittiği an yoktur. yola devam.

(bkz: kendi çocukluğunun kişiye vereceği öğüt)