beşiktaş

evlenme hayalleri kurduğum kız kadıköy'de yaşıyordu. istanbul'a her gittiğimde kadıköy'de takılır, barlar sokağında biralarımızı içerdik. terk edildikten sonra fizy'de takılırken ezginin günlüğü şarkısı olan kadıköy'ü ilk kez dinledim. şarkı o kadar içime işledi ki kadıköy'e küstüm resmen. ayda bir istanbul'a giden biri olarak kadıköy'e geçme ihtimalimi sıfıra indirmek için anadolu yakasına bile hiç geçmedim. ama işte beşiktaş soma için düzenlenen turnuvada kadıköy'de fenerbahçe ve chelsea ile oynayacaktı. ilk iş gittim kartal yuvasından siyah formayı aldım ve kadıköy'e doğru yola koyuldum. geçtiğim sokakları, gördüğüm mekanları çok iyi biliyordum. hepsinde bir anım vardı. ama aklımdan tek geçen acaba chelsea'yi yenebilecek miyiz oldu. o an anladım ki ilk ve tek aşk beşiktaş. sikmişim karısını kızını.